طفيل ( 4 ) ، بر حرام يورش برد و او را از پاى درآورد . . . چون مسلمانان چنين ديدند ، دست به شمشيرهاى خود بردند و با آنان به پيكار پرداختند و به جز عمرو بن اميّه ضمرى تا آخرين نفر ، كشته شدند . وى سوى مدينه بازگشت و در ميان راه ، به دو تن از مردان بنى عامر - كه با پيامبر پيمان بسته و در زنهار او بودند - برخورد و آنان را نشناخت و به انتقام كشتار يارانش در بئر معونه ، آن دو را از پاى درآورد . متن نامه ، به دست نيامده است . 1 . عبارتهاى درون دو قلّاب ، از ابن هشام 3 / 193 - 95 ، ترجمه شده است . - م . 2 . ابن دريد ، شمار اين گروه از مسلمانان را ، سى تن ياد مىكند ( الاشتقاق ، ص 26 ) . - م . 3 . ابن اسحاق وى را عدو اللّه ( دشمن خدا ) مىنامد ( السيرة النبوية 3 / 194 ) . - م . 4 . عامر بن طفيل ، به دستيارى مردان سه تيره از بنى سليم به نامهاى : رعل ، ذكوان و عصيّه بر مسلمانان تاخت . پيامبر ، همهء ايشان را نفرين كرد ( مأخذ پيشين ) . - م . ( 1 ) 220 / الف نوشتهء عامر ( 1 ) بن طفيل به رسول خدا طبرى ص 1448 ( سال چهارم ) . گويند كه عامر بن طفيل ، به پيامبر خدا ( ص ) نوشت : « همانا تو دو مرد را كه در پناه و پيمان تو بوده‌اند ، كشته‌اى ، از اين رو خونبهاى آن دو را بفرست » . 1 . وى همان كسى است كه به دستيارى كس ديگرى به نام أربد پسر قيس برادر لبيد شاعر عرب ، توطئهء كشتن پيامبر ( ص ) را فراهم آورده بود ، ولى كارى از پيش نبرد و سرانجام ، كشتار فجيع بئر معونه را پديد آورد ( بنگريد : سيرهء ابن هشام 3 / 193 - 95 ؛ يعقوبى 2 / 53 ) . - م .